پیوند گروههای شیمیایی مختلف به نانوذرات

این روش جدید کاربردهای وسیعی مانند اصلاح سطح الکترودها در الکتروکاتالیستهای پیلهای سوختی دارد.

این روش بیشتر برای تهیه نانوذرات فلزی پایدار مبتنی بر سنتز دوفازی بکار میرود که در آن ، رشد خوشهها توسط لیگاندهای تیول که به خوشههای فلزی متصل میشوند، کنترل میشود. این خوشههای فلزی مانند فیلمهای تکلایه خودآرا عمل میکنند.

این لیگاندها دارای اتمهای نرمی برای خودآرایی هستند و بطور شیمیایی و الکتروشیمیایی فعال هستند و قادرند پایداری نانوذرات نهایی را کاهش دهند.

در این روش ، از تشکیل لایههای تیول بر سطح طلا با مکانیسم خودآرایی کلاسیک استفاده نمیشود، بلکه با بکاربردن شیمی دیآزونیوم مستقیما پیوندهای کووالانسی را بین خوشههای فلزی و لیگاندهای آلی برقرار میکنند. این پیوندهای قوی کووالانسی باعث پایدارتر شدن نانوذرات میشوند.

این سنتز مبتنی بر تشکیل پیوندهای کربن – فلز است که با احیای نمکهای دیآزونیوم حاصل از مشتق زنجیر بنزین الکیل حاصل میشود. این پیوند هم به عنوان معرف انتقال دهنده فاز و هم به عنوان لیگاند پایدارکننده عمل میکند.

`Fakhra din Mirkhalaf` درباره این سنتز میگوید: این روش مبتنی بر احیای گروه دیآزونیوم میباشد که باعث تشکیل رادیکالهای فوقالعاده فعال میشود که پیوندهای محکمی با سطح فلز برقرار میکند.

این گروه در طول دو سال قبل ، از شیمی دیآزونیوم برای اصلاح سطوح الکترود برای استفاده الکتروکاتالیستی در پیلهای سوختی استفاده کرده است. این واکنش به دلیل انجام در سطوح فلزی مشهور است.

این سنتز با احیای خودبهخودی ترکیبات دیآزونیوم و یونهای فلزی در یک محلول آلی برای تهیه نانوذرات فلزی انجام شده است.

این روش ، مسیری جدید برای تهیه نانوذرات ارائه میکند که نباید پیوندهای فلز- سولفور ایجاد شود، زیرا امکان سنتز مواد جانبی دیگر مانند خوشههای محافظت شده تک لایه زیاد خواهد بود.

Mirkhalaf معتقد است این روش جدید امکان تهیه نانوذرات پایدار دارای لیگاندهای آلی از فلزات واسطه مختلف را فراهم کرد چیزی که با شیمی تیول امکانپذیر نبود.

منبع:ایسنا